USS New Ironsides – fregata pancerna marynarki amerykańskiej (Unii) z okresu wojny secesyjnej. Stanowiła jeden z pierwszych amerykańskich okrętów pancernych i zarazem jedyny amerykański pełnomorski pancernik tego okresu. Okręt wszedł do służby w 1862 roku i uczestniczył w działaniach bojowych wojny od 1863 roku, używany głównie do ostrzeliwania brzegów. Odznaczył się w blokadzie Charlestonu i atakach na Fort Fisher koło Wilmington. Po wycofaniu ze służby w 1865 roku, został zniszczony przez pożar w roku następnym.
Historia Po rozpoczęciu wojny secesyjnej marynarka Unii dostrzegła potrzebę budowy będących wówczas nowością na świecie okrętów pancernych (określanych wówczas terminem ironclad). Dopiero jednak po podjęciu przez konfederatów latem 1861 roku przebudowy fregaty „Merrimack” na okręt pancerny CSS „Virginia”, sekretarz do spraw marynarki Gideon Welles zdołał przekonać do tej idei Kongres Unii, który 3 sierpnia 1861 roku powołał komitet do spraw budowy okrętów pancernych i przeznaczył na ten cel kwotę półtora miliona dolarów. 7 sierpnia 1861 roku departament marynarki ogłosił odpowiedni konkurs, zakreślając jedynie ogólne charakterystyki, w tym zanurzenie nie większe niż 16 stóp (4,9 m).