Napęd pomocniczy stanowiło ożaglowanie typu bark, przewidziane tylko do użytku podczas rejsów dla oszczędzania paliwa, zwiększenia autonomiczności i jako środek wspomagający maszyny. Ożaglowanie było mało rozbudowane, a przed akcjami bojowymi maszty były demontowane i zastępowane przez proste maszty palowe dla sygnalizacji (w ten sposób „New Ironsides” wyglądał przez większą część służby).
Ocena thumb|Zdjęcie w konfiguracji bojowej, z usuniętym omasztowaniem i skróconym kominem Pomimo słabych własności żeglugowych w postaci prędkości i manewrowości, „New Ironsides” okazał się bardzo dobrą jednostką do ostrzeliwania brzegów, w roli zakotwiczonej baterii. Przez niektórych autorów uważany jest wręcz za najlepszy z amerykańskich wczesnych okrętów pancernych, aczkolwiek przyćmiony sławą monitorów. Na późniejszych typach monitorów stosowano wprawdzie cięższe działa 15-calowe, lecz z uwagi na liczbę dział „New Ironsides” oferował znacznie większą szybkostrzelność i gęstość ognia, przy tym zastosowane na nim działa były nadal jednymi z najcięższych używanych w tym okresie. Pomimo że prezentował sobą większy cel niż monitory, odporność opancerzenia okazała się bardzo wysoka i jego kazamata nie została nigdy przebita w akcji. W przeciwieństwie do monitorów, trafienia nie powodowały także zranień przez wybijane wewnątrz nity.