Wobec zaostrzania się konfliktu wewnętrznego widziano potrzebę zjednoczenia opozycji. Wzorem dla syryjskiego politycznego ciała opozycyjnego była Libijska Rada Tymczasowa, która w 2011 walczyła i obaliła Mu’ammara al-Kaddafiego. W sierpniu 2011 do Turcji zjechali się przedstawiciele syryjskiej opozycji i po negocjacjach 23 sierpnia 2011 w Stambule powołano Narodową Radę Syryjską. 29 sierpnia 2011 na czele Narodowej Rady Syryjskiej powołano syryjskiego polityka Burhana Ghaljuna. Do końca stycznia 2012 Narodowa rada Syryjska została uznana przez 12 krajów za jedynego legalnego przedstawiciela władzy Syrii (Libia, Francja, Stany Zjednoczone, Hiszpania, Bułgaria, Tunezja, Belgia, Kanada, Niemcy, Włochy, Holandia, Turcja). Pod szyldem NRS działała Wolna Armia Syrii, jednakże wiele grup bojowych takich jak Syryjska Armia Wyzwoleńcza oraz krajowych ugrupowań politycznych działało niezależnie.
W lutym 2012 NRS liczyła 270 członków. 1 kwietnia 2012 podczas II konferencji „Przyjaciół Syrii” w Stambule 83 delegacje państwowe uznały Narodową Radę Syryjską za jedyną, legalną przedstawicielkę władzy w Syrii.