Schemat identyfikacji Schnorra – podpis cyfrowy wygenerowany algorytmem Schnorra. Jego bezpieczeństwo opiera się na trudności w rozwiązaniu logarytmu dyskretnego. Algorytm jest wydajny i tworzy krótkie podpisy.
Historia Twórcą schematu jest niemiecki matematyk i kryptolog Claus P. Schnorr. Algorytm został opatentowany w lutym 1990 roku w amerykańskim i europejskim urzędzie patentowym. Patent opisuje sprzętową metodę identyfikacji za pomocą kart elektronicznych wydawanych przez centrum certyfikacji. Patent amerykański wygasł w lutym 2008 roku.
Algorytm Schemat identyfikacji Schnorra przewiduje udział centrum certyfikacji w celu wiarygodnego poświadczenia tożsamości i wystawienia certyfikatu nadawcy, który będzie mógł być weryfikowany przez adresata.
Parametry systemu Parametry schematu identyfikacji, które są ustalane przez centrum weryfikacji to: duża liczba pierwsza p (≈ 21024) duża liczba pierwsza q (≥ 2160), która jest dzielnikiem liczby p – 1 liczba α (≠ 1) taka, że αq ≡ 1 (mod p) parametr bezpieczeństwa t (≥ 40) taki, że 2t < q bezpieczny schemat podpisu, gdzie algorytm podpisu sig jest tajny a algorytm weryfikacji ver jest publiczny (szyfrowanie niesymetryczne) kryptograficzna funkcja skrótu (do skracania informacji przed podpisaniem)