452 spośród nich znajdowało się w bażanciarni. Rzeczywista liczba ofiar może być jednak większa, jako że nie wszystkie groby musiały zostać odnalezione – komisja oszacowała ją na 2300 osób. Przesłuchano Vojtěcha Černego i Bohuslava Marka. Obaj przyznali się do popełnionych czynów, szacując przy tym liczbę zabitych na co najmniej 1000.
Tzw. dzikie wypędzenia były jednak tematem niezwykle drażliwym politycznie i dlatego, mimo dowodów i zeznań, nie wszczęto przeciw nikomu żadnego postępowania, a raport końcowy komisji został utajniony. Po przewrocie komunistycznym (luty 1948) temat Postoloprt i innych zbrodni na czeskich Niemcach stał się tematem tabu, a poseł Bunža wyemigrowawszy z kraju został zaocznie skazany na śmierć.
Sprawę masakry otwarto ponownie po roku 1989. Policja badała przypadek w sumie trzykrotnie, dochodząc początkowo do wniosku, iż do zbrodni rzeczywiście doszło, ale niebędąc w stanie wskazać sprawców. To udało się dopiero za trzecim razem – udowodniono, że Vojtěch Černý wydał rozkaz zabicia pięciu chłopców, a Bohuslav Marek był winny kolejnym trzem zabójstwom;