Nefopam – organiczny związek chemiczny, pochodna benzoksazocyny, nieopioidowy lek przeciwbólowy, silny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Stosowany jest w łagodnym lub umiarkowanym bólu ostrym oraz w bólu przewlekłym o niewielkim nasileniu. Działa ok. 3 razy słabiej od morfiny, a ok. 10 razy silniej od kwasu acetylosalicylowego.
Właściwości farmakokinetyczne Nefopam w dużym procencie wiąże się z białkami surowicy krwi (71–76%). Część niezwiązana ulega szerokiej dystrybucji do tkanek i płynów ustrojowych, również do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie osiąga stężenie rzędu 25% maksymalnego stężenia w surowicy krwi. Objętość dystrybucji wynosi około 10 l.
Nefopam przenika przez łożysko i do mleka matki. Nefopam jest metabolizowany w wątrobie, głównie w procesie N-demetylacji i N-oksydacji. Zidentyfikowano 7 metabolitów, z których 5 jest całkowicie pozbawionych działania przeciwbólowego, 2 pozostałe zaś wykazują działanie przewyższające o 2% siłę działania substancji macierzystej.
Okres półtrwania leku w surowicy krwi wynosi średnio około 4 h (zakres 3–8 h) i nie zmienia się po 7 dniach regularnego stosowania leku. Okresy półtrwania metabolitów wynoszą 2,2–9,2 h.