już po miesiącu był ponownie w Słucku. Objęcie przez niego katedry ponownie spotkało się z protestami episkopatu katolickiego, zwłaszcza nuncjusza papieskiego Giovanniego Davii i unickiego arcybiskupa połockiego Marcjana Michała Białłozora. Cofnięcia przywileju wydanego biskupowi Serafinowi domagał się w brewe papież Innocenty XII. Interwencja papieska sprawiła, że 9 sierpnia 1699 August II Sas ogłosił cofnięcie przywileju, twierdząc, że został on wymuszony, zaś prawowitym administratorem eparchii białoruskiej był unicki arcybiskup połocki.
Reskrypt królewski nie miał skutków praktycznych; część autorów uważa przy tym, że dokument ten jest falsyfikatem. Jeszcze w tym samym roku, pod naciskiem rosyjskim, August II ponownie zmienił decyzję w sprawie eparchii białoruskiej. W grudniu 1699 biskup Serapion triumfalnie wjechał do Mohylewa, entuzjastycznie witany przez miejscową ludność prawosławną. Mimo trudności finansowych eparchii, wywołanych m.in. zniszczeniami wojennymi (pierwsza faza wojny północnej), biskup Serapion przyczynił się do rozbudowy i remontów wielu świątyń i klasztorów eparchii. Do 1700 biskup Serapion był równocześnie archimandrytą słuckim, jednak w wymienionym roku, z uwagi na mnogość obowiązków, przekazał tę godność Joazafowi (Łapickiemu).