Malował m.in. pejzaże okolic Strzyżowa, Płaszowa, Ojcowa, Poronina i Kalwarii Zebrzydowskiej, w latach 30. także bałtyckie, ponadto portrety (m.in. Feliksa Jasieńskiego, Wojciecha Brzegi, Włodzimierza Perzyńskiego i dzieci Konstantego Mariana Górskiego). W latach 1918–1935 tworzył liczne akty kobiece (w tym w monotypii), wprowadzając do polskiej sztuki plastycznej otwarty erotyzm. Wpływ na jego malarstwo wywarła twórczość Edvarda Muncha i Jacka Malczewskiego, a także impresjonizm. Pozostawał, szczególnie w młodości, pod wpływem poglądów filozoficznych Stanisława Przybyszewskiego. Należał do twórców reprezentujących „silny nurt narodowy”.

Był artystą docenionym za życia, uznawanym, wystawianym na ziemiach polskich i za granicą (m.in. na międzynarodowych ekspozycjach w Carnegie Museum of Art w Pittsburghu w 1927 i 1935, a także w Paryżu, Zagrzebiu i Pradze). Otrzymał państwową nagrodę plastyczną Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za rok 1937.

Jego pasją było fotografowanie. W zbiorach rodzinnych znajdują się setki fotografii jego autorstwa z początków XX wieku. Niektóre ze zdjęć posłużyły za studium do obrazów (np.