Po wybuchu II wojny światowej i ewakuacji władz ASP do Brzeżan zastąpił Fryderyka Pautscha na stanowisku rektora i sprawował je do zamknięcia uczelni przez okupacyjne władze niemieckie 14 grudnia 1939, unikając wywiezienia w ramach Sonderaktion Krakau. We wrześniu 1940 w odpowiedzi na list niemieckiego starosty Krakowa Carla Schmida zadeklarował aryjskie pochodzenie. Do 1942 korzystał ze swojej pracowni w budynku ASP, zajętym na potrzeby Staatliche Kunstgewerbeschule Krakau, a później malował obrazy w swoim domu przy Krupniczej.
21 stycznia 1945 powrócił do pracy jako profesor ASP, obejmując przejściowo funkcję prorektora. 24 marca 1945 uczestniczył w pierwszym powojennym posiedzeniu Rady Profesorów ASP. W 1946 został wraz z Władysławem Jarockim jako pracownik w wieku emerytalnym przeniesiony w stan nieczynny na podstawie głosowania Rady Profesorów ASP. Podłożem tej decyzji była negatywna ocena jego twórczości jako reprezentującej nurt tradycyjny („konserwę”) mimo przedwojennych związków z kapistami. W październiku 1947 Ministerstwo Kultury i Sztuki przeniosło go w stan spoczynku, a w listopadzie 1947 i czerwcu 1949 upadł dwukrotnie wniosek o mianowanie go honorowym profesorem ASP.