Był jednym z założycieli Komitetu Narodowego Amerykanów Polskiego Pochodzenia (1942) i redaktorem naczelnym komunikatu prasowego tej organizacji, który ukazywał się trzy razy w miesiącu. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w dniu 10-XI-1938 r.
Po wojnie pozostał w Stanach Zjednoczonych. W latach 1946–1947 redagował nowojorski tygodnik Czas. W 1949 został kierownikiem Biura Studiów Komitetu Wolnej Polski, od czerwca 1950 redagował dwujęzyczny dwutygodnik Wiadomości z Polski i o Polsce. W sierpniu 1951 objął stanowisko kierownika sekcji polskiej Głosu Wolnej Polski (późniejsza Rozgłośnia Polska Radia Wolna Europa) w Nowym Jorku. Wobec różnicy zdań z Janem Nowakiem-Jeziorańskim, co do nadawania audycji polskich z terytorium Niemiec, wywalczył znaczną autonomię sekcji. Zrezygnował ze swojej funkcji w marcu 1955 w związku z rozbieżnościami co do kształtu tzw. akcji balonowej z broszurą Józefa Światły zrzucaną na terytorium Polski.
Od maja 1955 do września 1961 był dyrektorem Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce. Do końca życia pozostawał czynny jako publicysta. Należał do Syndykatu Dziennikarzy RP w Stanach Zjednoczonych.
Przypisy
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny.