Jana Kilińskiego, brał udział w walkach o wyzwolenie Warszawy (16-17 stycznia 1945), na Wale Pomorskim (29 stycznia - 11 lutego 1945) i pod Kołobrzegiem (7-16 marca 1945), gdzie był ponownie ciężko ranny. Przebywał początkowo w szpitalu w Wałczu, a następnie w Złotowie. Po wyleczeniu ran został w maju 1945 skierowany na Punkt Przesyłkowy nr 1 do Warszawy. W czerwcu i lipcu 1945 uczestniczył w walkach z podziemiem niepodległościowym na Białostocczyźnie.
W lipcu 1945 rozpoczął służbę w 3 Pułku Piechoty 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty, jako starszy pisarz kwatermistrzostwa pułku i pełniący obowiązki szefa kancelarii. Od sierpnia 1946 służył w stopniu chorążego w korpusie oficerów administracji i był szefem pułkowego magazynu żywnościowego. W listopadzie 1946 został szefem kancelarii kwatermistrzostwa 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty. Od końca lutego 1947 oficer mundurowo-taborowy w 2 Pułku Piechoty w Legionowie. Wiosną 1947 brał udział w akcji „Wisła” przeciwko oddziałom ukraińskiego podziemia zbrojnego. W 1949 przebywał na Wyższym Kursie Kwatermistrzostwa w Centrum Wyszkolenia Kwatermistrzowskiego, po ukończeniu którego pracował w Departamencie Organizacji i Planowania MON, na stanowisku starszego pomocnika kierownika sekcji organizacyjnej wydziału organizacyjno-mobilizacyjnego.