Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego” – polskie odznaczenie cywilne (resortowe) okresu PRL, nadawane przez Prezesa Rady Ministrów lub Ministra Spraw Wewnętrznych.
Odznaka została ustanowiona uchwałą Rady Ministrów nr 219 z dnia 15 października 1971. Odznaka miała trzy stopnie: złota, srebrna i brązowa.
Uchwała ta została uchylona 7 grudnia 1990 uchwałą Rady Ministrów nr 188 z 30 listopada 1990 i tym samym nadawanie odznaki zakończono.
Zasady nadawania Odznakę nadawano osobom, które swoją pracą lub działalnością przyczyniły się do umocnienia ładu i porządku publicznego, a w szczególności: wykazały męstwo lub odwagę w bezpośrednim działaniu związanym z ochroną porządku publicznego albo osiągnęły bardzo dobre wyniki w wykonywaniu zadań związanych z ochroną porządku publicznego, zajmując stanowiska społeczne, w administracji państwowej, organach ścigania, wymiarze sprawiedliwości i gospodarce narodowej przyczyniły się w istotny sposób do umocnienia porządku publicznego, swoją ofiarną pracą w terenowych organach władzy i administracji państwowej przyczyniły się bezpośrednio do zapewnienia i utrwalenia porządku publicznego, pracą w organizacjach społecznych lub przez inną działalność przyczyniły się do umocnienia porządku publicznego.