Po zakończeniu udziału w wojnie i powrocie do domu został zatrudniony na poprzednio zajmowanym stanowisku w Izbie Skarbowej w Wilnie, jednak już w październiku 1939 został zwolniony z pracy. Od kwietnia 1940 pracował jako robotnik rolny na Litwie, w miejscowości Sagowo, a po zajęciu Litwy przez ZSRR jako księgowy w przedsiębiorstwie "Wojentorg" w miejscowości Alytus (aż do napaści Niemiec na ZSRR). W latach 1941–1944 był księgowym w Nadleśnictwie Wołożyn, a od czerwca 1944 w przedsiębiorstwie państwowym w Lidzie. 20 września 1944 powołany do służby w WP i skierowany do 4 zapasowego pułku piechoty w Białymstoku. W listopadzie 1944 ukończył Kurs Oficerów Finansowych i na mocy uchwały Krajowej Rady Narodowej został mianowany chorążym służby inkasenckiej (promowany 25 listopada 1944 w Żytomierzu). Po wojnie pracował w Oddziale Finansowym WP, a od 1946 w Departamencie Finansów MON, gdzie był kolejno starszym buchalterem, pomocnikiem szefa wydziału zaopatrzenia pieniężnego i kierownikiem sekcji wydziału uposażeń. W latach 1947–1950 studiował w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. Po ukończeniu studiów w czerwcu 1950 został szefem wydziału uposażeń i świadczeń w Departamencie Finansowym MON, a od grudnia 1953 szefem Oddziału Uposażeń i Świadczeń (przekształconego w 1956 w Oddział Uposażeń).