Elektroda srebrowa – elektroda zbudowana z metalicznego srebra (Ag); jest elektrodą pierwszego rodzaju stosowaną w potencjometrii jako elektroda wskaźnikowa czuła na jony srebrowe, np. w czasie oznaczania stężenia jonów lub potencjometrycznego miareczkowania roztworów halogenków (chlorkówW czasie potencjometrycznych oznaczeń stężenia chlorków jest też stosowana elektroda wskaźnikowa odwracalna względem anionów – elektroda chlorosrebrowa, Ag|AgCl|. Jest ona stosowana również jako elektroda porównawcza (o stałym potencjale); w półogniwie odgrywającym taką rolę drucik srebrny pokryty AgCl znajduje się w roztworze o stałym stężeniu jonów ., bromków, jodków) mianowanymi roztworami azotanu srebra.
Potencjał elektrody Na granicy między badanym roztworem i powierzchnią elektrody ustala się równowaga:
Klasyczne równanie Nernsta w postaci:
gdzie: R – stała gazowa, F – stała Faradaya, T – temperatura, K a – aktywności produktów i substratów w roztworze upraszcza się w tym przypadku do postaci:
Możliwość uproszczenia wynika z założeń: aktywność reagentów stałych (Ag) jest równa jedności, temperatura T = 298 K, stężenie jonów srebrowych jest na tyle małe, że aktywność (a) można zastąpić wartością stężenia []. Potencjał standardowy elektrody srebrowej wynosi 0,8 V.