W 1933 rozpoczął pracę w Urzędzie Polityki Zagranicznej NSDAP. Najpierw był kierownikiem Wydziału Wschodniego, potem był odpowiedzialny za propagandę antykomunistyczną i antyradziecką. W 1938 Leibbrandt został włączony do składu orzekającego Trybunału Ludowego. W lipcu 1941 został kierownikiem Głównego Wydziału ds. Polityki w Ministerstwie Rzeszy Okupowanych Ziem Wschodnich. W październiku 1941 spotkał się z Reinhardem Heydrichem w sprawie włączenia wszystkich Żydów do programu „ostatecznego rozwiązania”. 20 stycznia 1942 był jednym z uczestników konferencji w Wannsee. Dwa dni później wystosował zaproszenie do udziału w naradzie służbowej na temat definicji terminu „Żyd” na „terenach wschodnich Rzeszy”.

W lutym 1943 Leibbrandt wystosował memoriał o Rosyjskim Komitecie Narodowym oraz antyradzieckiej Rosyjskiej Armii Wyzwolenia. W lecie 1943 z nieznanych przyczyn zrezygnował w pracy w ministerstwie i zgłosił się do służby w marynarce wojennej. Po wojnie internowany. W 1949 został zwolniony z aresztu. Pracował w amerykańskim instytucie w Monachium. W styczniu 1950 Sąd Krajowy Norymberga-Fürth podjął przeciwko Leibbrandtowi wstępne śledztwo, które jednak po pół roku zostało umorzone. Potem nie był ścigany. Powrócił do pracy naukowej.

Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1982 Kategoria:Członkowie Freikorpsu Kategoria:Sprawcy Zagłady Żydów