wydłużony otwór zasłonowy kości łonowej, którego długość jest ponad dwukrotnie większa od jego wysokości; a także duży, wypukły, skierowany anterolateralnie (w kierunku przednio–bocznym) wyrostek okalający (ang. ambiens process) kości łonowej. Kości górnej części czaszki są u E. mefi gładkie, pozbawione ozdób występujących u późniejszych abelizaurydów. Kość łzowa z dorsalnym (górnym) dołem przedoczodołowym (ang. antorbital fossa) niewidocznym w widoku bocznym, inaczej niż ceratozaura, masjakazaura i teropodów nienależących do grupy Ceratosauria. U eoabelizaura górne okna skroniowe są rozdzielone poziomą kością o stałej szerokości – inaczej niż u innych abelizaurydów oraz ceratozaura, u których kość między tymi oknami zwęża się ku tyłowi. Grzebień karkowy umiarkowanie rozwinięty – inaczej niż u innych abelizaurydów, u których jest on bardzo wysoki, ale podobnie jak u ceratozaura. E. mefi nie ma stopki łonowej (pubic boot), co różni go od wszystkich innych ceratozaurów, u których ta część kości łonowej jest znana. Mediodystalny (przyśrodkowo–dalszy) grzebień kostny na kości udowej jest u eoabelizaura gruby i podwyższony, co różni go od pozostałych abelizaurydów, u których grzebień ten ma kształt cienkiej płytki kostnej.