Niemiecka polityka antyżydowska w okupowanej Polsce thumb|Żydowscy mężczyźni oznakowani opaskami i Gwiazdami Dawida. Łódź, rok 1940 thumb|Rozporządzenie niemieckiego prezydenta Warszawy z 18 grudnia 1939 nakazujące Żydom rejestrację posiadanego majątku mały|Budowa murów wokół dzielnicy żydowskiej w Warszawie, rok 1940 thumb|Niemiecki plakat antysemicki skierowany do ludności polskiej thumb|Kości pomordowanych na terenie obozu zagłady w Treblince. Zdjęcie wykonane latem 1945 roku
W pierwszych latach drugiej wojny światowej niemiecka polityka w odniesieniu do „kwestii żydowskiej” w okupowanej Polsce nie była spójna i konsekwentna. Niemniej zasadniczym jej celem było dążenie do izolacji Żydów, grabieży ich majątku, wyzysku poprzez przymusową pracę, a w ostatecznym rozrachunku – ich całkowitego usunięcia z ziem znajdujących się pod władzą III Rzeszy. Wstępny plan postępowania z ludnością żydowską w Polsce przyjęto już 21 września 1939, a więc jeszcze przed zakończeniem kampanii wrześniowej. Tego dnia w Berlinie odbyła się narada pod przewodnictwem SS-Gruppenführera Reinharda Heydricha, w której udział wzięli szefowie najważniejszych departamentów Generalnego Urzędu Policji Bezpieczeństwa i dowódcy Einsatzgruppen działających na terytorium Polski.