Przez kilkanaście lat był też opiekunem katedr anglistyki, romanistyki i germanistyki.
Był członkiem wielu akademii naukowych (1931 członek-korespondent, 1938 członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności; 1952 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk).
Jego prace stanowią podstawową lekturę z zakresu językoznawstwa indoeuropejskiego. Przyczynił się także do rozwoju metodologii językoznawstwa diachronicznego, m.in. rekonstrukcji wewnętrznej. Wiele pisywał ogólnie o języku, opierając się na poglądach Hjelmsleva, ale swoich poglądów nie zebrał w spójną syntetyczną teorię. Do ważniejszych publikacji należą: L'Apophonie en indo-européen (1956) i The Inflectional Categories of Indo-European (1964).
Wypracował teorię hierarchii funkcji płaszczyzn i jednostek językowych. Zajmował się problematyką izomorfizmu struktur fonologicznych, morfologicznych i składniowych. Doprecyzował pojęcie znaku językowego i analogii. Badał relację między diachronią a synchronią w języku. Istotny jest jego wkład w zakresie teorii laryngalnej oraz akcentologii indoeuropejskiej. mały|Grób prof. Jerzego Kuryłowicza na cmentarzu Rakowickim Według wspomnień prof.