na hełmie III błękitne, podbite srebrem. Całość okryta namiotem heraldycznym czerwonym, podbitym gronostajem i przesznurowanym na bokach.
Całość otacza płaszcz heraldyczny, podbity gronostajem.
Geneza Juliusz Ostrowski twierdzi, że Józef Aleksander Jabłonowski i jego stryjeczni bracia; Stanisław, Jan i Dymitr otrzymali godność książęcą Świętego Cesarstwa Rzymskiego od Karola VII w dniu 30 kwietnia 1744 roku − uznaną w Austrii 14 listopada 1820 roku i 18 marca 1827 roku (na co dyplom 18 marca 1827 roku w Austrii), w Rosji zaś uznaną 29 marca 1844 roku. Tę samą informację zawarł Adam Boniecki w swoim Herbarzu Polskim.
W swoim dziele, Sławomir Górzyński podaje dwa wizerunki herbu Jabłonowski. Według niego, pierwszy z herbów Jabłonowski miał zostać nadany 25 maja 1743 roku w Galicji z tytułem książęcym (niem. fürst) Józefowi Aleksandrowi Jabłonowskiem. Józef był wcześniej hrabią polskim, właścicielem księstwa ostrogskiego oraz wielu innych dóbr, będąc przy tym spokrewnionym z wieloma domami panujących. Dyplom z tytułem i takim samym herbem otrzymał 30 kwietnia 1744 Stanisław Jabłonowski.