ukończył go z wyróżniającymi wynikami, w nagrodę jego nazwisko znalazło się na marmurowej tablicy z imionami najlepszych absolwentów, uzyskał również stopień chorążego w Litewskim Pułku Lejbgwardii. Walczył w wojnie francusko-rosyjskiej 1812 roku, wyróżniając się w bitwie pod Borodino, gdzie został ciężko ranny, a następnie otrzymał złotą szpadę za dzielnośćПестель Павел Иванович.. Brał następnie udział w bitwach pod Dreznem, Kulm i Lipskiem. W 1821 awansował na pułkownika i został mianowany dowódcą wiackiego pułku piechoty.
Podwładni uważali go za geniusza – kochali, i równocześnie się go bali. Pestel cierpiał na manię wielkości. Odziedziczył po ojcu odwagę i brawurę. Był skłonny do gniewu i wybuchowy, ale jeśli chciał, potrafił maskować swoje uczucia. Żył dla siebie i dla swoich celów - nie uznawał autorytetów, odrzucał chrześcijańskie wartości. Mimo wszystko – ceniono jego intelekt, zdolności organizacyjne. Puszkin pisał o nim: Należał do przywódców i głównych ideologów ruchu dekabrystów. W Tulczynie, głównej kwaterze 2. Armii rosyjskiej, założył i rozwijał Towarzystwo Południowe. Dzięki jego zdolnościom organizacyjnym funkcjonowało ono znacznie lepiej, niż dekabrystowski działający w Petersburgu.