Rewolucja filipińska – konflikt toczony w latach 1896–1898 pomiędzy Katipunan – organizacją walczącą o niepodległość Filipin a hiszpańskimi władzami kolonialnymi.
Przyczyny rewolucji Do momentu wybuchu rewolucji, hiszpańska jurysdykcja na archipelagu filipińskim trwała już ponad trzysta lat. Władzę sprawowały tu rząd kolonialny z siedzibą w Manili oraz duchowni (tzw. frailocracia). Ucisk ludności cywilnej stawał się coraz bardziej dokuczliwy. W wieku XIX wielokrotnie dochodziło do wybuchu rewolt Filipińczyków niezadowolonych z wysokich podatków oraz przymusowej pracy. Hiszpanie stosowali strategię dziel i rządź, wykorzystując konflikty plemienne, rekrutowali członków poszczególnych prowincji do walk przeciwko powstańcom.
Oprócz spraw gospodarczych jednym z powodów rewolty była egzekucja trójki filipińskich duchownych: Mariano Gómeza, José Burgosa i Jacinto Zamory, zwolenników reform, które spotkały się z gwałtownym sprzeciwem mnichów hiszpańskich. Cała trójka została aresztowana i po krótkim procesie stracona w dniu 17 lutego 1872 r. w Manili przy użyciu garoty. Egzekucja wzburzyła Filipińczyków, powstały nowe organizacje narodowe, m.in. La Liga Filipina.