Być może preludium do powstania tej wersji obrazu było inne płótno, dziś znajdujące się w muzeum w Dreźnie. Na pierwszy rzut oka jest to identyczna scena jak na obrazie londyńskim. Jeden szczegół umieszcza obraz w odpowiedniej chronologii. Parys nie obdarowuje jabłkiem Afrodyty, nie dokonał jeszcze wyboru. Stojący obok niego posłaniec Merkury wykonuje wymowny gest w kierunku bogiń. Według legendy to on miał zasugerować by rozebrały się i pokazały swoje wdzięki. Na tym obrazie Rubens uchwytuje właśnie ten moment.
Wersja z 1639 mały|200px|Sąd Parysa z ok. 1638-1639 199 × 281 cm Prado
Ostatnią znaną wersją Sądu Parysa jest dzieło namalowane w latach 1638–1639. Płótno powstało na zlecenie króla hiszpańskiego Filipa IV. Po jego śmierci obraz został przeniesiony do kolekcji królewskiej. W 1788 roku Karol III uznając dzieła za „nieskromne” nakazał je spalić. Na szczęście, zanim miało to nastąpić, król zmarł, a polecenia nie wykonano. Artysta przedstawił tu podobny układ postaci, ale w lustrzanym odbiciu. Trzy boginie stoją po prawej stronie, a Parys i Hermes po lewej. Rubens wybrał moment tuż przed rozstrzygnięciem sporu. Jabłko, nagroda dla najpiękniejszej, jest prezentowane przez Hermesa, a Parys wsparty na łokciu jeszcze się zastanawia. Trzy boginie nasuwają skojarzenie do dzieła Trzech gracji z 1638 roku.