Niezwykła opowieść o Beltandrze i Chrysantzy (gr.: Diegésis eksájteros Belthándru tu Romáju) – romans bizantyński z przełomu XII i XIII wieku.
Niezwykła opowieść o Beltandrze i Chrysantzy (Diegésis eksájteros Belthándru tu Romáju) to oparty na motywach średniowiecznych romans, napisany wierszem politycznym, powstały na przełomie XII i XIII wieku. Romans zachował się w rękopisie z XVI wieku, w późniejszej piętnastowiecznej wersji. Zachowany rękopis liczy sobie 1348 wierszy.
Główny bohater romansu Beltander jest młodszym synem króla Rodolfilosa. Z powodu złego traktowania przez ojca, wyrusza w poszukiwaniu przygód do Anatolii i Armenii. W rzece pod Tarsos objawia mu się ognista gwiazda, która prowadzi go do Erotokastronu, "zamku Erosa", wzniesionego z najszlachetniejszych kamieni. W Erotokastronie znajdują się inskrypcje dotyczących losów wszystkich ludzi. Z tabliczki dotyczącej swojego losu dowiaduje się, że po wielu mękach i trudach zdobędzie miłość księżniczki Chrysantzy, córki potężnego króla Antiochii. Beltander wyrusza na poszukiwanie pięknej, nieznajomej. Eros prowadzi go do Króla Miłości. Od niego otrzymuje ozdobną laskę wysadzaną drogimi kamieniami, którą ma wskazać najpiękniejszą spośród czterdziestu dziewcząt.