Rezultatem obu tych efektów jest ograniczenie możliwości wzrostu gospodarczego ad infinitum.

W podobny do Lindera sposób argumentuje niemiecki ekonomista Niko Paech w swojej teorii społeczeństwa post-wzrostowego (post-growth).

Innowacje Jednym z głównych argumentów krytyków koncepcji „granic wzrostu” jest innowacyjność, która powoduje, że ludzkość jest w stanie coraz efektywniej wykorzystywać coraz nowe zasoby wszechświata. Julian Simon i Esther Boserup pokazali, że w historii ludzkości było wiele momentów, które postrzegano jako zbliżającą się „granicę wzrostu” i każdy z nich ostatecznie okazywał się przełomem technologicznym oraz cywilizacyjnym, a nie katastrofą. Julian Simon uważał ludzką inteligencję i innowacyjność za „zasób ostateczny” (ultimate resource), jedyny jaki naprawdę ma znaczenie. Według Davida Deutscha postęp ten ma charakter nieskończony.

Wkładem polskiego ekonomisty Stanisława Gomułki do teorii innowacji jest jego teza o innowacyjnych granicach wzrostu gospodarczego, przedstawiona w książce Teoria innowacji i wzrostu gospodarczego. W swojej teorii Gomułka postrzega wynalazców (czyli twórców innowacji) jako czynnik produkcji o charakterze bogactwa odnawialnego.