W październiku 1982 przeszedł do jednostki zajmującej się ochroną przywódców KRLD, Kim Ir Sena i Kim Dzong Ila, został w niej zastępcą dowódcy (następnie, w latach 1996–2004 był dowódcą tego oddziału). Od sierpnia 1983 szef Dowództwa Obrony Pjongjangu, jednostki mającej w razie wybuchu drugiej wojny koreańskiej zajmować się obroną stolicy Korei Północnej. Czterogwiazdkowy generał (kor. 대장) od kwietnia 1985 roku.

Od maja 1990 do września 2003 członek Komisji Obrony Narodowej KRLD, uchodzącej za najważniejszy organ kolegialny w systemie politycznym KRLD. W kwietniu 1992 roku awansowany na wicemarszałka Koreańskiej Armii Ludowej (kor. 차수), a w październiku 1995 – na marszałka (kor. 원수). Był jeden z trzech marszałków KRLD, obok obecnego przywódcy Korei Północnej, Kim Dzong Una oraz obok innego przedstawiciela „pierwszej generacji”, Kim Ch’ŏl Mana. Kim Dzong Un został marszałkiem (mimo braku doświadczenia wojskowego) ze względu na pełnione funkcje kierownicze w państwie, dla Ri Ŭl Sŏla i Kim Ch’ŏl Mana awans stanowi wyróżnienie za lata spędzone u boku Kim Ir Sena podczas walk w partyzantce antyjapońskiej w latach 30. i 40. XX wieku.