Pierwsza Księga Machabejska – księga historyczna, zaliczana przez część chrześcijan (katolicy, prawosławni, koptowie) do deuterokanonicznych ksiąg Starego Testamentu. Natomiast nieuznawana za kanoniczną przez żydów oraz anglikanów i protestantów. Protestanci uznają księgę za apokryf. Współczesny judaizm uznaje walory historyczne księgi, jednak nie nadaje jej statusu dzieła stricte religijnego.
Przekaz, język i autorstwo Uważa się, że Pierwsza Księga Machabejska została napisana po hebrajsku przez żydowskiego autora w niepodległym Państwie Machabeuszy w drugiej połowie II wieku p.n.e. Język hebrajski jako tekst oryginału mają poświadczać liczne idiomy. Nie zachował się jednak hebrajski tekst księgi. Pełny tekst księgi zachował się w języku greckim, a przekazuje go Septuaginta. Wśród rękopisów Septuaginty tekst dzieła zachował się w trzech kodeksach uncjalnych: Kodeksie Synajskim, Kodeksie Aleksandryjskim, Kodeksie Weneckim oraz około trzydziestu minuskułach. O istnieniu oryginalnego tekstu hebrajskiego daje świadectwo OrygenesCytowany przez Euzebiusza z Cezarei w Historii Kościoła, VI, 25..