Miejsce typowe to las Ukwiva, na wysokości 2100 m n.p.m., góry Rubeho, Kilosa, Morogoro, Tanzania. Holotyp to dorosły samiec (sygnatura ZMUC 94.093) ze zbiorów Muzeum Zoologicznego przy Uniwersytecie Kopenhaskim, zebrany 12 września 2002 roku przez Jacoba Kiure. Jedyny przedstawiciel rodzaju Scepomycter, który zdefiniowała w 1941 roku brytyjska para ornitologów, Claude Henry Baxter Grant i Cyril Mackworth-Praed, w artykule zatytułowanym Nowy rodzaj rdzawoczółka z terytorium Tanganiki, opublikowanym w czasopiśmie „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”.
Wcześniej umieszczany w rodzaju Bathmocercus, jednak badania genetyczne wykazały, że S. winifredae nie jest blisko spokrewniony ani z Artisornis, ani z Bathmocercus i najlepiej jest go umieścić w monotypowym rodzaju Scepomycter. W obrębie rodziny Cisticolidae pokrewieństwa nie są dobrze ustalone, ale S. winifredae może być gatunkiem siostrzanym Euryptila subcinnamomea lub Incana incana. W szerszym ujęciu, S. winifredae wydaje się częścią kladu, który obejmuje Hypergerus atriceps, Eminia lepida, Malcorus pectoralis, I. incana, E. subcinnamomea i rodzaj Bathmocercus.
Birds of the World i IOC wyróżniają dwa podgatunki, jednak wcześniej część ujęć systematycznych traktowała podgatunek S. w.