Wydane 27 października 1941 roku „Przepisy umundurowania wojska poza granicami państwa polskiego”obowiązujące od 1 stycznia 1942 roku ustalały zasadnicze rodzaje ubiorów, które z niewielkimi zmianami i uzupełnieniami obowiązywały do końca istnienia Polskich Sił Zbrojnych.

Odrębność narodową akcentowano noszeniem polskiego godła na nakryciu głowy, polskimi oznakami stopniz wyjątkiem lotnictwa, guzikami z orłem przy wyjściowych kurtkach generalskich i oficerskich, patkami lub proporczykami w tradycyjnych barwach rodzaju broni, służby lub formacji. Oddziały otrzymały sukienne umundurowanie angielskie battle dress, furażerki, bluzy, spodnie, płaszcze, czarne trzewiki i spinacze. Oporządzenie stanowiło: parciane pasy główne, szelki, ładownice, tornistry, chlebaki i torby do maski przeciwgazowej. W niektórych oddziałach donaszano umundurowanie i oporządzenie francuskie.

Na wszystkich typach ubioru, z wyjątkiem płaszczy od deszczu i munduru marynarskiego obowiązywały naszywki Poland.

Ogół żołnierzy występował początkowo w furażerkach typu brytyjskiegodrap cap field senices, które po odpięciu guzików, opuszczeniu boków i daszka mogły spełniać rolę kominiarki pod hełm lub czapki zimowej.