Większość zachowanych fotografii jego autorstwa pochodzi z początku lat 60. XIX w. Stosował negatywy na papierze i odbitki na papierze solnym – technikę wówczas już przestarzałą, wypartą przez mokre płyty kolodionowe i papier albuminowy. Wybór bardziej pracochłonnej techniki podyktowany był walorami estetycznymi otrzymywanych w ten sposób odbitek. Tematem zdjęć Cuveliera był przede wszystkim las Fontainebleau, ukazywany z jednej strony z romantycznym podziwem dla ogromu i siły natury, a z drugiej z naturalistyczną intymnością i naciskiem na wrażenie. Światło i atmosfera znajdowały się w centrum uwagi Cuveliera, podobnie jak i Corota w późnej twórczości, a wreszcie impresjonistówMalcolm Daniel, Eugène Cuvelier: Photographer in the Circle of Corot, New York 1996, s. 12–13.. Fotografie Cuveliera były bliskie malarstwu z kręgu artystów z Barbizon, a wpływy, jakie zaistniały między malarzami a fotografem, były obustronne. Przykładowo w 1861 r. Jean-François Millet zachęcał Théodore’a Rousseau do spotkania się z Cuvelierem, którego – jak pisał w liście – piękne i wykonane ze smakiem zdjęcia miał okazję oglądaćList Milleta do Rousseau z 31 grudnia 1861, cytowany w: Alfred Sensier, La vie et l’œuvre de Jean-François Millet, Paris 1881, s. 223.