Okres krakowski W latach 1803–1807 uczył w Szkole Normalnej w Krakowie, od r. 1807 z tytułem profesora nadzwyczajnego wykładał budownictwo w Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym okresie wydał dwukrotnie podręcznik pt. Betrachtungen über den Charakter der Gebäude und die darauf anzubringenden architektonischen Verzierungen (Wien 1807 i 1808).
Okres lwowski W r. 1812 został przeniesiony do Lwowa, zostawiając rodzinę w Cieszynie. Początkowo wykładał w tamtejszym liceum. Następnie (1817 r.) otrzymał świeżo kreowaną, nadzwyczajną katedrę „wyższego budownictwa” na wydziale filozoficznym tamtejszego uniwersytetu, którą piastował do roku 1834, kiedy złożył dymisję ze złego stanu zdrowia. Mimo podeszłego już wieku ujawniał wielką ruchliwość, wyjeżdżał często za granicę dla uzupełnienia swoich wiadomości, dbał o poziom naukowy słuchaczy, gromadził troskliwie zbiory dydaktyczne katedry budownictwa. Wykształcił cały zastęp architektów galicyjskich. Obowiązki katedry swej pojmował szeroko, wykładał nie tylko architekturę, ale również budowę dróg i mostów, tworząc naukowe podwaliny dla powstałej w późniejszych latach lwowskiej Politechniki. Wykłady prowadził na podstawie własnych skryptów oraz dzieł fachowych z zakresu nauk technicznych autorstwa m.in.