Obciążenie powierzchni – w aerodynamice lotniczej, stosunek masy (w kg) statku powietrznego do jego powierzchni (w m²) nośnej. Jeden z podstawowych parametrów statku powietrznego. Korelujący m.in. z: zakresem prędkości eksploatacji prędkości minimalnej właściwościami w przeciągnięciu wielkością utraty wysokości w korkociągu zwrotnością zapotrzebowaniem na moc (ciąg)
Ogólnie, większe wartości obciążenia powierzchni występują w statkach osiągających większe prędkości. W przypadku szybowców, proste zwiększenie obciążenia przez dodanie balastu powoduje wzrost prędkości i opadania bez utraty - w przybliżeniu - doskonałości. Rośnie też prędkość minimalna i zwiększa się utrata wysokości po przeciągnięciu. Stosunkowo małe obciążenie jednostkowe (i jednocześnie duże wydłużenie płata) mają poddźwiękowe wysokościowe samoloty rozpoznawcze mające wysoki pułap operacyjny np. Lockheed U-2 czy Martin/General Dynamics RB-57F Canberra.
Aby statek powietrzny nie przejawiał cech niebezpiecznych pilotażowo wraz ze wzrostem obciążenia powierzchni konstruktor zmniejsza obciążenie mocy poprzez zastosowanie silnika o większej mocy (lub większym ciągu). Samolot o małym obciążeniu powierzchni i małym obciążeniu mocy wykazuje dobre cechy akrobacyjne.