Mąż zarzucał jej złe prowadzenie się, ona oskarżała go o roztrwonienie jej pokaźnego majątku. Leokadia zatrudniła się u wdowca Goi jako gospodyni, prawdopodobnie była także jego kochanką. W 1819 roku razem z córką Rosario zamieszkała z Goyą w jego posiadłości nazywanej Domem Głuchego, a od 1824 roku do końca życia artysty obie towarzyszyły mu na wygnaniu w Bordeaux. Goya opiekował się Rosario (przypuszcza się, że mogła być jego córką) i udzielał jej lekcji malarstwa. Sportretowana kobieta przypomina postać pojawiającą się na rysunkach Rosario; możliwe, że dla wprawy rysowała swoją matkę. Potwierdzałoby to hipotezę o przedstawieniu na obrazie właśnie Leokadii.
Opis obrazu thumb|Fragment obrazu, na którym widać przypominające szkic szybkie pociągnięcia pędzlem charakterystyczne dla stylu Goi Kobieta została przedstawiona na typowym dla portretów Goi ciemnym, jednolitym tle, pozwalającym skupić całą uwagę widza na postaci. Jedyny element dekoracyjny to widoczne po lewej zdobione oparcie krzesła. Goya ze szczególną precyzją namalował twarz portretowanej oddając gładką, jasną cerę, którą delikatnie podkreślił różem na policzkach. Uważne i inteligentne spojrzenie kobiety potęgują duże, spokojne oczy. Usta są wąskie i zaciśnięte. Jej uroda jest szlachetna, a wyraz twarzy poważny.