15 stycznia 1954 został zastępcą dowódcy, a 13 kwietnia 1955 dowódcą 16 Dywizji Zmechanizowanej w Elblągu. Wówczas otrzymał również awans do stopnia pułkownika. W latach 1955–1957 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa w Moskwie. W 1959 zdał maturę w warszawskim liceum dla dorosłych. Kierował oddziałami i zarządami w Szefostwie Wojsk Pancernych oraz Inspektoracie Szkolenia WP. W lipcu 1960 awansowany do stopnia generała brygady (nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki). Od sierpnia 1961 zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. liniowych. Od września 1965 zastępca szefa Inspektoratu Szkolenia WP, a od 31 marca 1966 szef Inspekcji Sił Zbrojnych.
W 1971 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. W październiku 1971 mianowany generałem dywizji (nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Józef Cyrankiewicz). W lutym 1973 przeniesiony na stanowisko zastępcy Głównego Inspektora Szkolenia WP. Na stanowisku tym pozostawał przez ponad 10 lat. W listopadzie 1981 prosił ministra obrony narodowej gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego o pozostawienie w służbie przez okres 4–5 lat, jednak minister nie wyraził zgody. Służbę w WP zakończył w grudniu 1983.