Monaster Leszczyński, monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Pińsku () – prawosławny, a następnie unicki klasztor męski w uroczysku Leszcz (Leszcze) k. Pińska.
Według danych podawanych w 1799 przez unickiego biskupa Gedeona Horbackiego, monaster został ufundowany w XI w. Inne źródła informują o powstaniu klasztoru jeszcze za panowania Włodzimierza Wielkiego. Celem utworzenia monasteru było wspieranie miejscowej władzy książęcej, zaś mnisi brali udział w akcji misyjnej wśród miejscowej ludności. Pierwsza pisemna wzmianka o monasterze pochodzi z 1263. W 1263 w Monasterze Leszczyńskim schronił się Wojsiełk, syn Mendoga, już jako mnich Roman.
W 1340 Jerzy Narymuntowicz zapisał klasztorowi wyspę między rzekami Oreczyca i Strumień. Protektorami monasteru byli również Olelkowicze-Słuccy. Kolejna pisemna wzmianka o klasztorze pochodzi z 1398, gdy archimandryta Misael zwrócił się do namiestnika nowogródzkiego z prośbą o powstrzymanie ludzi książęcych, którzy przemieszczając się przez ziemie monasterskie wyrządzali wspólnocie straty. W XIV i XV w. w Monasterze Leszczyńskim rezydowali prawosławni biskupi turowsko-pińscy. Mnisi klasztoru zajmowali się przekładaniem na język cerkiewnosłowiański tekstów literatury bizantyńskiej, kopiowaniem ksiąg, kronikarstwem. W monasterze powstał m.in. latopis mnicha Mitrofana.