Na kołnierzu od spodu przyszywano biały kawałek taśmy, na którym żołnierze podpisywali swój mundur. Mankiety rękawów zapinane na odkryte guziki z orzełkiem. W złych warunkach atmosferycznych istniała możliwość zapięcia kołnierza pod szyją za pomocą guzika i pętelki.
Spodnie miały wąskie nogawki, zwężające się ku dołowi. Na końcach nogawek umieszczono po dwie krzyżujące się taśmy, które miały zapobiec wysuwaniu się nogawek spodni z butów. Spodnie miały 4 kieszenie: jedną naszytą na boku prawej nogawki oraz dwie biodrowe. Nad lewą kieszenią biodrową naszyto małą kieszonkę przeznaczoną na zegarek kieszonkowy, zapinaną na jeden płaski guzik z tworzywa. Spodnie w pasie regulowano za pomocą dwóch klamerek. Ponadto do spodni stosowano pasek. Wewnątrz spodni naszyto kawałek białej taśmy, służący do podpisania spodni, podobnie jak w bluzie. Rozporek zapinany był na guziki kryte.
W połowie lat 70. wprowadzono drugi wzór munduru oznaczony jako wzór 5637. Zmiany w stosunku do wzoru pierwszego były następujące: na ramionach bluzy usunięto paski służące do indywidualnego maskowania, wewnątrz bluzy umieszczono dodatkową kieszeń, a w spodniach dodano kieszeń naszytą na bok lewej nogawki.