Komunikacja z łapaczem Interesującym aspektem gry miotacza, a dla osób niezorientowanych nawet komicznym, jest sposób komunikowania się pomiędzy miotaczem a łapaczem. Komunikacja taka jest konieczna w celu ustalenia rodzaju rzutu. Miotacz wysyła sygnały do swego partnera za pomocą umówionego wcześniej systemu gestów zwykle dotykając w odpowiedni sposób daszka czapki, uszu, nosa lub innych części ciała. Kod musi być często modyfikowany, nawet kilka razy w czasie jednego meczu, by nie został rozszyfrowany przez drużynę przeciwną.
Zadania miotaczy w zespole Zadanie miotacza zależy głównie od kondycyji, zakresu wykonywanych narzutów, a czasem od tego czy jest prawo- czy leworęczny. Starterzy muszą posiadać dobrą kondycję, gdyż wymaga się od nich rozegrania 5-6 zmian (pełny mecz to 9 zmian). Przekroczenie tej granicy (około 100 narzutów) kończy się zwykle przeciążeniem ramienia albo kontuzją. Rolą zawodnika mniej wytrzymałego jest relief pitcher, a jego czas gry wynosi do 3 zmian. W 25-osobowym zespole jest najczęściej 5 starterów, grających po sobie w stałej kolejności, co ma zapewnić dostateczny, kilkudniowy odpoczynek (ang. pitching rotation), oraz 6-7 rezerwowych wykorzystywanych w zależności od przebiegu meczu.