W tym okresie Liga była znaczącą siłą polityczną a jej przedstawiciele: Stanisław Bukowiecki, Kazimierz Natanson, Stefan Dziewulski, Józef Mikułowski-Pomorski, Michał Łempicki, Wiktor Sokołowski, Józef Kozłowski zasiadali w Tymczasowej Radzie StanuTymczasowa Rada Stanu, "Ojczyzna i Postęp" nr 16 z 18 stycznia 1917 s. 10-131. Jednak w 1917 roku ujawniły się w partii istotne różnice poglądów wobec kryzysu przysięgowego, i co ważniejsze, między zwolennikami koncepcji austro-polskich i niemiecko-polskich. Część tych ostatnich opuściła w lipcu 1917 LPP i wstąpiła do Centrum Narodowego. Osłabiona tym Liga poważnie straciła na znaczeniu. W powstałej w kwietniu 1918 Radzie Stanu Królestwa Polskiego miała tylko 5 mandatów, i wraz z 4 bezpartyjnymi politykami utworzyła w niej Klub Demokracji Niezależnej. W tym okresie współpracowała ściśle ze Związkiem Budowy Państwa Polskiego, i starała się odrywać rolę pośrednika politycznego między aktywistami i pasywistami.
Głównymi politykami LPP byli: Zygmunt Chmielewski, Gustaw Simon, Antoni Ponikowski, Józef Dąbrowski, Stanisław Garlicki, Stefan Dziewulski, Rafał Radziwiłłowicz. Organami prasowymi Ligi były „Strażnica” i „Głos Stolicy” ale w kręgu jej oddziaływania były także inne tytuły jak m.in.