Z początkiem listopada 1944 skierowany do służby w WP. Został zastępcą szefa sztabu Dowództwa Lotnictwa Polskiego. Brał udział w walkach pod Warszawą i na Pomorzu. 27 marca 1945 kontuzjowany, do końca wojny przebywał na leczeniu. Od 1947 p.o. szefa, a od 1949 szef sztabu Dowództwa Wojsk Lotniczych. 11 maja 1949 mianowany przez dowództwo sowieckie generałem majorem Armii Radzieckiej, a pięć dni później generałem brygady WP. Gdy ministrem obrony narodowej został Konstanty Rokossowski, Kadazanowicz wprowadził sowiecki system dowodzenia polskim lotnictwem i wdrożył sowieckie wzory szkolenia. W październiku 1957 zwolniony i odesłany do ZSRR.
Odznaczenia Order Sztandaru Pracy I klasy - 1955 Order Sztandaru Pracy II klasy - 1951 Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski - 1954 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski - 1945 Order Krzyża Grunwaldu III klasy - 1 października 1946 Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie) - 1946 i 1957 Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie) Order Czerwonej Gwiazdy (dwukrotnie) Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia
Przypisy
Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s.