Michaił Aleksandrowicz Pietrow (ros. Михаил Александрович Петров, ur. , zm. 1938) – rosyjski i radziecki wojskowy, oficer floty carskiej, współorganizator radzieckiej Marynarki Wojennej, teoretyk i historyk wojny morskiej, autor szeregu dzieł z tej dziedziny, wykładowca oraz komendant leningradzkiej Akademii Marynarki Wojennej. Rozstrzelany w czasie wielkich czystek.
Życiorys Michaił Pietrow ukończył w 1905 roku Morski Korpus Kadecki w Sankt-Petersburgu, oraz, po okresie obowiązkowej służby morskiej, studia na Akademii Morskiej. Od 1913 roku był oficerem sztabowym Floty Bałtyckiej, 6 grudnia 1915 roku awansowanym do stopnia kapitana II rangi (odpowiednik komandora porucznika), jako jeden z najmłodszych oficerów w rosyjskiej flocie. Po rewolucjach lutowej i październikowej pozostał w służbie w marynarce Rosji Sowieckiej, w początkach 1918 roku obejmując stanowisko szefa sztabu Floty Bałtyckiej. Był odpowiedzialny za przebieg tzw. lodowego przejścia, które uratowało sowieckie okręty przed dostaniem się w ręce Niemców. Po zakończeniu działań wojennych został członkiem komisji historycznej opracowującej historię działań morskich lat 1914–1918 (Moriskom), której przewodniczył Nikołaj Kłado.