Bitwa o Dobrzycę – starcie zbrojne mające miejsce w dniach 5–8 lutego 1945 roku między oddziałami 1 Armii Wojska Polskiego a wojskami niemieckimi, zakończone zdobyciem Dobrzycy przez żołnierzy polskich, co było równoznaczne z zakończeniem w niej władzy reżimu III Rzeszy. Jedna z bitew stoczonych w czasie walk o przełamanie Wału Pomorskiego.
Historia W 1945 r. Dobrzyca leżała w niemieckim systemie obrony w pasie pozycji ryglowej Wału Pomorskiego. Znajdowała w rejonie walk 1 Armii Wojska Polskiego gen. S. Popławskiego o Wał Pomorski. Broniły miejscowości 2 pułki piechoty dywizji „Märkisch Friedland”.
Niemcy przygotowywali Dobrzycę do obrony, jak większość miejscowości w pasie Wału Pomorskiego, silnie ją fortyfikując. W pasie obrony było 35 schronów żelbetowych i 10 skorup schronów (schrony nieukończone, rozpoczęte latem 1944). W styczniu Niemcy z miejscowości ewakuowali całą ludność cywilną.
Po pierwszych walkach na pozycjach przesłaniania Wału Pomorskiego 4 i 6 Dywizja Piechoty 3 lutego otrzymały zadanie przełamania pozycji głównej Wału Pomorskiego. Działania dywizji wspierała artyleria armijna, która zdążyła podciągnąć do sił głównych. 4 DP otrzymała zadanie natarcia na kierunku Smolno, Zdbiczno, wieś Zdbice i jez. Dobre. 6 DP od północy jeziora Dobrego do wsi Nadarzyce.