Drużyna Kotwicy w 1935 roku grała w składzie: Pawłowski (bramkarz), Jurgielewicz, Nowotny (najlepszy obrońca), Michałowski, Sudał, Tymosławski (czołowy napastnik, który występował także w Warszawiance, AKS Chorzów i Union Touring Łódź), Krakus, Bator (wcześniej grał w Garbarni Kraków), Jozefow, Wolanis, Mazur.
W 1936 roku pińscy marynarze tryumfowali w poleskiej lidze okręgowej. Na kolejnym szczeblu, Kotwica w zmienionym pucharowym systemie rozgrywek doznała porażek w dwumeczu z Hallerczykiem Równe, przegrywając 12 lipca na wyjeździe 5-0 oraz 19 lipca u siebie 0-1 i tym samym odpadając z rozgrywek. Kierownictwo pińskiej drużyny złożyło protest jakoby w drużynie z Wołynia grał nieuprawniony gracz, ale zarzut ten został przez piłkarskie władze oddalony. W latach 1937-38 mistrzostwo w poleskim okręgu wywalczyły brzeskie: Pogoń i Ruch, a najlepszym zespołem z Pińska był wówczas Klub Przysposobienia Wojskowego Ognisko Pińsk. W 1937 roku Kotwica wywalczyła Puchar Prezydenta Miasta Pińska, przy czym brak jest informacji, kto uczestniczył w tych rozgrywkach (najsilniejszym lokalnym rywalem był Klub Przysposobienia Wojskowego Ognisko a z innych – żydowskie Hakoah i Makabi). W tym samym roku piłkarze WKS zostali też mistrzami Marynarki Wojennej, które to zawody dotyczyły praktycznie marynarzy z Pińska i Gdyni.