Założycielami byli Roman Parowski, ks. Władysław Konafalski, Władysław Łoziński, Waleria Makarewicz, Teodor Reszczyk, Stanisław Saski i Adam Wardyński. Powstała samopomoc szkolna, z inicjatywy Marii Szałatowskiej i Ireny Wydrzykiewiczówny, której celem było udzielenie pomocy materialnej uczennicom gimnazjum, prowadzenie biblioteki i sklepiku. 1919 Towarzystwo Opieki przyjęło żeńską Szkołę Średnią na własność. Szkoła przyjęła nazwę Gimnazjum Żeńskie. 1921 Szkoła została przekształcona w pełne ośmioklasowe gimnazjum realne. 8.06.1922 Pierwsze absolwentki zdały maturę. 27.09.1922 Kurator warszawski wydał zarządzenie o przekształceniu szkoły w gimnazjum humanistyczne pod kierownictwem Piotra Dobrowolskiego, profesora Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie. 1923 Zorganizowano koło Młodzieży Polskiego Czerwonego Krzyża pod opieką nauczycielki Józefy Fronczewskiej, następnie ks. Władysława Konofalskiego i Heleny Krasnowolskiej. 1928 Nastąpiła zmiana programu nauczania. Gimnazjum Żeńskie imienia Staszica jako gimnazjum humanistyczne dzieliło się na tzw. Gimnazjum niższe (klasy 1-3) i wyższe (klasy 4-8). 1931 Uroczystość Jubileuszu 25-lecia szkoły.