Stopień doktora medycyny uzyskała w 1949 roku na podstawie pracy Leczenie kalcyferolem tocznia błony śluzowej górnych dróg oddechowych, napisanej pod kierunkiem profesora Antoniego Dobrzańskiego, habilitację w 1952 roku na podstawie rozprawy Pylica górnych dróg oddechowych – badania kliniczne i doświadczalne. W tym czasie, z polecenia profesora Dobrzańskiego zorganizowała w Ciechocinku ośrodek kliniczny dla rehabilitacji chorych po zabiegach laryngologicznych, zostając jego pierwszym kierownikiem i wieloletnim konsultantem. Od 1952 do 1966 roku pełniła funkcję Specjalisty Krajowego do spraw otolaryngologii. W zakres jej zainteresowań naukowych wchodziła problematyka rozpoznawania i leczenia nowotworów głowy i szyi. W Klinice Otolaryngologii Akademii Medycznej w Warszawie zorganizowała zespół specjalizujący się w chirurgii nowotworów. W latach 1957–1960 była prodziekanem Wydziału Lekarskiego, w 1961 roku została członkiem Rady Naukowej Instytutu Matki i Dziecka. Na emeryturę przeszła w 1980 roku.
Była członkiem, a od 1983 roku członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Otolaryngologów. W 2010 roku, za zasługi dla Akademii Medycznej w Warszawie, otrzymała medal im. Tytusa Chałubińskiego.