Mniej więcej w tym czasie zamieszkał czasowo w jaskini Pico da Cata Branca w regionie Itabirito w stanie Minas Gerais, gdzie poświęcił się rzeźbie w kamieniu naturalnym. Przeniósł się na krótko do Parany, gdzie mieszkał w lesie, poświęcając się malowaniu natury. W 1956 zamieszkał w Rio de Janeiro, gdzie dzielił studio z rzeźbiarzem Franzem Weissmannem. W 1957 otrzymał obywatelstwo brazylijskie. Od 1958 mieszkał zarówno w Rio de Janeiro, jak w Paryżu i na Ibizie. W tym czasie tworzył malowidła olejne i gwasze na papierze, uformowanym w kamienie, wzór do tej techniki zaczerpnął ze sztuki japońskiej. Również na Ibizie w 1959 zaczął tworzyć Terra craqueladas (Spękana ziemia), monochromatyczne płaskorzeźby zdobione naturalnymi pigmentami. W 1964 powrócił do Brazylii i w Cata Blanca stworzył studio artystyczne. Zaczął tworzyć rzeźby przestrzenne oraz stosować szeroką gamę naturalnych kolorów. Nowym cyklem były Poszarpane cienie, które tworzył poprzez odpowiednie przycinanie winorośli i kształtowanie gałęzi drzew. W 1972 zamieszkał w Nova Viçosa na południowym wybrzeżu w stanie Bahia. Tu kontynuował tworzenie według technik, które zaczął stosować w Minas Gerais. Tworzył rzeźby w oparciu o pnie i korzenie drzew, które morze wyrzuca na plażę.