Składała się jedynie z niewysokiego, szerokiego ziemnego wału o narysie przypominającym nieco spłaszczony rogalik (proste czoło z wysuniętą częścią centralną, założoną na planie litery C; barki słabo wyodrębnione, w postaci krótkich odcinków wału o łukowym narysie; szyja całkowicie otwarta), z dodatkowym wąskim przedpiersiem nadsypanym na parapecie. Miała cztery stanowiska ogniowe dla dział, w postaci lekko nadsypanych i spoziomowanych ław działowych – podwójnej w środkowej części dzieła i dwóch pojedynczych na obu skrzydłach. Wał i ławy działowe stanowiły całe urządzenie baterii. Była niewielkim obiektem – rozpiętość rzutu wynosiła około 36 metrówAnaliza na podstawie: Plan obiektu No. IV/1, bateria no. 4 Pasternik, Kraków, grudzień 1927; przerys starszych planów austriackich w ramach akcji ewidencjonowania dzieł obronnych twierdzy; rzut i przekrój, CAW, Dok.I.371.5.269. Uzbrojenie pierwotne nie jest znane, choć jej lokalizacja i wynikająca stąd funkcja wskazują, że była przeznaczona dla armat (zapewne z systemu M. 61, M. 63 lub M. 75).