prace te najprawdopodobniej zrealizowano faktycznie w sierpniu–wrześniu roku 1914. Bateria otrzymała wówczas układ rozproszony, nadal z czterema stanowiskami ogniowymi (działobitniami), z których teraz jednak tylko dwie mieściły się w dotychczasowym układzie wałów, a dwie pozostałe ulokowano poza dotychczasowym narysem baterii, na lewo od niej. Otrzymały one postać stosunkowo płytkich wykopów o narysie zbliżonym do kwadratu, mieszczących działo wraz z obsługą. Od strony zapola były wyposażone w pochylnie, umożliwiające swobodne wprowadzenie armat. Po obu stronach każdej działobitni zbudowano niewielkie drewniano-ziemne schrony, w formie tzw. nisz przedpiersiowych – wykopanych w ścianach rowu łączącego poszczególne działobitnie.
Rów dowiązano do lewego skrzydła wału w starej części baterii. Po dwa schrony otrzymały również działobitnie funkcjonujące nadal w obrębie wałów. Poza tym, otrzymała ona także dwa niewielkie, drewniano-ziemne schrony na amunicję, również skomunikowane rowami łączącymi, odsunięte od działobitni w bok i w tył, oraz osobne stanowisko dla oficera kierującego ogniem (Feuerleitender), ulokowane w tyle za wałem starszej części baterii.