Okazuje się bowiem, że dźwięki brzmią inaczej w zależności od pogody, pory roku i dnia. I tak dzieci mogą usłyszeć np. odgłos autobusu jadącego po błocie pośniegowym czy dźwięk, jaki emituje tramwaj podjeżdżający na konkretny przystanek odpowiednio w słońcu i w czasie deszczu. Odsłuchiwanie zebranych nagrań odbywa się w tzw. laboratorium tyfloakustycznym, czyli odpowiednio wygłuszonej sali.
W parku poza urządzeniami imitującymi dźwięki ruchu ulicznego, znajdują się modele architektoniczne rzeczywistych miejsc oraz specjalne przyrządy dydaktyczne (zabawki dźwiękowe, równoważnie, huśtawki, tory przeszkód itp.). Przygotowanie do życia w świecie ludzi widzących polegać ma na symulacji różnych zdarzeń i sytuacji. Niewidomi uczą się m.in. pokonywać krawężniki i poruszać się po różnych nawierzchniach. Dodatkowo na terenie parku powstał tzw. „ogród sensorycznych doznań", czyli miejsce oddziałujące na wszystkie zmysły. Ogród, oprócz stymulowania rozwoju osób niewidomych, pełnić ma również funkcję integracyjną – mają się tam odbywać zajęcia dla widzących uczniów szkół masowych.