Walki o Warszawę (też: Wyzwolenie Warszawy) – walki toczone w dniach 16–17 stycznia 1945 roku o zrujnowaną Warszawę, podczas II wojny światowej w czasie operacji wiślańsko-odrzańskiej.
Opis 14 stycznia 1945 wojska 1 Frontu Białoruskiego rozpoczęły operację warszawską, stanowiącą część operacji wiślańsko-odrzańskiej. 61 Armia nacierała z przyczółka warecko-magnuszewskiego, 47 Armia 15 stycznia z rejonu Jabłonny na Leszno, a 2 Armia Pancerna z rejonu Warki na Grójec. 1 Armia Wojska Polskiego do 17 stycznia była w drugim rzucie. Plan operacji przewidywał oskrzydlenie warszawskiego zgrupowania Niemców pod Błoniem. 1 Armia WP miała nacierać 17 stycznia, gdy zostanie zamknięty pierścień okrążenia z zadaniem wyzwolenia Warszawy. Koncentryczne uderzenie 1 Frontu Białoruskiego na Błonie zagroziło okrążeniem wojsk niemieckich broniących Warszawy. Miasta broniły siły doraźne zorganizowane w Dywizję Forteczną Warszawa9 batalionów piechoty, trzy forteczne bataliony karabinów maszynowych, dwa dywizjony artylerii i dywizjon moździerzy, około 14 tysięcy żołnierzy, 476 karabinów maszynowych i około 300 dział i moździerzy.. Dowódcą obrony Warszawy był generał major Hellmuth Eisenstuck. Mógł on korzystać ze wsparcia 46 Korpusu Pancernego dyslokowanego na zachód od miasta.