Szef techniczny BRM, Tony Rudd, postanowił sprawdzić działanie równania Bernoulliego, które stanowi, że jeżeli ciecz (w tym przypadku powietrze) przepływa przez zwężenie, jej szybkość się zwiększa, a ciśnienie maleje, tworząc efekt Venturiego. Oznacza to, że odpowiednio wyprofilowany spód samochodu jest w stanie wytworzyć niskie ciśnienie, co znacznie zwiększy przyczepność pojazdu; to zjawisko jest znane jako efekt przypowierzchniowy. Był to pierwszy taki koncept, w historii Formuły 1.
Mając to na uwadze, Wright postanowił we współpracy z Alekiem Osbornem zbudować modelu w skali 1:4, który miał być poddany testom w tunelu aerodynamicznym. W projekcie tym skrzydła stanowiły integralną część monocoque'u. Kształt samochodu miał na celu generować docisk, zaś zintegrowane skrzydła – korygować jego siłę. Innowacją były wloty powietrza na kształt tych projektowanych przez NACA, co miało na celu zmniejszyć straty mocy poniesione przez zassane powietrze, zakłócenie przepływu powietrza oraz opór. Makieta została zbudowana w 1969 roku i testowana w tunelu Imperial College w Londynie. Wyniki testów nie zawsze były w pełni zrozumiałe, przez co Rudd nie chciał zaryzykować (problem BRM został w Lotusie 78 rozwiązany poprzez zastosowanie przesuwnych fartuchów).