W 1934 został prezesem Koła Plastyków Legionowych, od 1938 należał do Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. Przewodniczący Komisji Rewizyjnej Okręgu Stołecznego Związku Legionistów Polskich od 1937 rokuSprawozdanie Zarządu Okręgu Stołecznego Związku Legionistów Polskich w Warszawie za Czas od dn. 1.IV.1937 r. do dn. 30.IV.1939 r., s. 4..
Po wybuchu II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej, w 1942 aresztowany przez Gestapo był więziony na Pawiaku. Podczas powstania warszawskiego spłonęło jego mieszkanie ze znaczną częścią znajdującego się tam dorobku. W 1945 powrócił do Krakowa, gdzie zmarł dwa lata później.
Tworzył pejzaże, obrazy wnętrz, rzadziej portrety. W okresie dwudziestolecia międzywojennego podróżował po Europie, odwiedził m.in. Szwajcarię, Włochy, Hiszpanię i Portugalię.
Był mężem Ludmiły Krobickiej-Modzelewskiej z Pechników (1879–1968).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (24 października 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 11 listopada 1934 „za zasługi na polu pracy społecznej”., 28 listopada 1939 „za zasługi na polu pracy społecznej”.)
Przypisy
Bibliografia Wacława Milewska, Maria Zientara, Sztuka Legionów Polskich i jej twórcy, 1914–1918, Wydawnictwo Arkady, 1999, .